Tataaa! Beef Wellington is een spectaculair gerecht waaraan elke disgenoot kan zien dat er tijd en moeite aan is besteed. De hertog van Wellington heeft er evenwel nooit een mes in gezet, aangezien het gerecht pas verschijnt 48 jaar na het verschijden van de Duke in 1852. Postuum applaus voor de overwinnaar bij Waterloo dus, met ossenhaas, ‘duxelles’ van paddenstoelen, een deegjas en maderasaus.
What shall to accompany it? Pech voor de wittewijnliefhebbers, hier is eigenlijk alleen nobel rood op zijn plek. Voor de subtielere nippers onder ons is dat Pinot Noir, de beste die je je kunt permitteren. De aanhangers van de school Kloek en Moedig kiezen Rioja, wat mij betreft zeker een Reserva, of een Bordeaux van niveau. Wellington zelf had gegarandeerd voor het laatste gekozen, zoals alle Britten uit zijn tijd.
