Er zijn goede lasagna’s en matige. En er zijn er zelfs op basis van pakjes en zakjes, waarmee ik als culisnob natuurlijk niks te maken wil hebben. Maar ze hebben allemaal iets gemeen: ze zijn rijk en smeuïg en comfortabel. Troostvoer bij uitstek, waar je snel te veel van eet. Bolognesesaus, bechamel, pasta en kaas, kaas, nog meer kaas. Dat is zelfs met water ernaast al heerlijk. Zo zijn we hier echter niet getrouwd.
In Emilia, waar het gerecht vandaan komt, ook niet. Nu willen ze daar graag naar de Lambrusco grijpen, en dan in de hier onbekende droge versie. Maar die is bij ons nagenoeg onverkrijgbaar. Nee, wij hebben andere voorstellen. Een sappige Chianti bijvoorbeeld of een andere Sangiovese, of een Barbera uit het nabije Piemonte. De overeenkomst daartussen? Die sappigheid. Frisse rode, koel hem gerust een beetje.
