Het blijft een mooi verhaal. Over hoe kok Cesare Sardini van Italiaans restaurant Caesar’s in Tijuana, Mexico, in 1924 een gerecht bij elkaar improviseerde van sla, ansjovis, parmezaan, knoflookcroutons en hardgekookt ei. Populaire tent, net over de grens met Californië, die Caesar’s. Vooral vanwege het feit dat je daar alcohol mocht drinken, Amerika zat toen midden in de Drooglegging.
De laatste jaren is caesar’s salad bij ons helemaal in, steevast met de toevoeging van kip ten koste van de ansjovis. Zonde, wat mij betreft. Maar het blijft een hartig, opwekkend gerecht. Wat schenken we erbij? Italiaanse wijn is betrekkelijk, historisch gezien zou je beter naar Californische kunnen grijpen. Die is echter al snel te rijk. Iets frissers is meer op zijn plaats, sauvignon blanc voorop. Van mij mag het ook Rueda zijn, die koele witte van de Spaanse hoogvlakte. En mocht de zomer daadwerkelijk zijn schaterende lach laten zien, dan is droge rosé natuurlijk het enige antwoord.
