Er is biefstuk en biefstuk en biefstuk. Entrecote, ossenhaas, bavette, diamanthaas, elk stuk rundvlees dat je rood kunt bakken valt eronder. Als het om het kiezen van de wijn gaat is de bereiding, de saus, het garnituur, belangrijk. In de lente eet ik graag tagliata. Dat is Italiaans voor ‘gesneden’ en in de praktijk gaat het om een goede snee ribeye, gebakken maar liever nog gegrild, na het in stoere plakken snijden geserveerd met rucola, snippers parmezaan en extra vergine olijfolie.
Onze Wijnspijswijzer suggereert Nebbiolo, Barbera en Chianti. In die zin dat ik de Nebbiolo voor de herfst bewaar en nu in de lente naar de andere twee grijp. En zet de flessen lekker een half uur in de koelkast. Drie kwartier mag ook. Dan zijn ze zo’n 16 graden, perfect om aan te sluiten bij dat groene rucola-accent op het vlees. Niet krenterig doen met zout – dat doen Italianen ook niet – en al helemaal niet met de olijfolie. Als wij niet naar Toscane kunnen, komt Toscane maar naar hier. In de vorm van Chianti.
