Flesback: Californische avonturen
Californische avonturen
In 2006 reis ik met Ronald Hoeben naar Californië om een aan de praktijk te toetsen hoe het daar zit qua eten en drinken.
Klaarwakker van de jetlag zitten we op onze hotelkamer in San Francisco al om kwart voor zes ’s ochtends voor de televisie. De plaatselijke tv-zender herkauwt het breaking news van de vorige avond: het heeft de Michelin gids behaagd om in Californië een handjevol restaurants te ‘besterren’. We pikken er nieuwkomer Coi uit en besluiten ‘m straks te boeken als over een week de rondreis, waarin we het Californische wijngevoel deelachtig moeten worden, erop zit. Na het ontbijt hebben we nog net een half dagje ‘om even iets van de stad te zien.’ En zoals menige Amerikaan die Amsterdam bezoekt, in de rondvaartboot stapt en Anne Frank aandoet (‘Is that the famous chestnuttree?’) banjeren wij door Chinatown richting Fisherman’s Wharf .
Centraal in deze heksenketel aan de haven staat de monumentale zuurdesembroodbakkerij van Boudin (anno 1849) waar de ‘broodbeleving’ knap is uitgesmeerd. De bakkers in de etalage zijn uitgerust met zendermicrofoons waardoor ze de toeschouwers tijdens het deegboetseren, trakteren op bakkerij-anekdotes. Binnen is er naast uiteraard een bakkerswinkel, een lunchroom, een museum met tour door de bakkerij en een restaurant met uitzicht op de haven. Het concept van Boudin -de totaalbeleving- zal een voorbode blijken van wat ons de komende dagen bij veel wineries in Napa Valley en Sonoma County te wachten staat.
Highway 101 leidt ons naar dat 80 kilometer noordelijker gelegen ‘winecountry’. Dat de Californische wijnboer uit ander hout is gesneden dan bijvoorbeeld zijn Franse collega blijkt al op het eerste adres waar wij aankloppen. In Frankrijk zouden we gelokt zijn door een bordje ‘Visitez nos caves’. De viticulteur zou zich dan mopperend even hebben losgemaakt uit de wijngaard om vervolgens een zo kort mogelijke proefsessie af te ronden met het in de achterbak schuiven van wat doosjes wijn. Nee, dan Californie. Bij DeLoach Vineyards in Santa Rosa is er sprake van een full size bezoekerscentrum. We kunnen niet alleen proeven in een door een gereputeerde wijnarchitect ontworpen tastingroom, er kan ook gepicknickt worden en desgewenst kan er gedineerd worden in private rooms. Een tuintour behoort tot de mogelijkheden. En alle geboden festiviteiten zijn vanzelfsprekend ‘unique’. Bovendien kan men ter plekke online lid worden van de DeLoach Fleur de Lys of Red Wine Club en aldus profiteren van een scala van voorrechten en kortingen op wat De Loach allemaal in de aanbieding heeft. Want naast wijn is er nog genoeg andere koopwaar. T-shirts, petten, bodywarmers, karaffen, glazen, onderzetters, kurkentrekkers, boeken. En dan is DeLoach nog maar een kleintje. Ondanks al het klatergoud van de merchandising is een ontmoeting met Ginny Lambrix er eentje van een ontwapende puurheid. Deze voormalig chemisch ecologe is director of winegrowing en is in 2004 aangetrokken om het bedrijf het tijdperk van de biologisch-dynamische en duurzame wijnbouw binnen te leiden. Over de wijnranken praat zij alsof het goede kennissen zijn, ze fluistert tegen de schapen die de mest leveren voor het domein en trots posteert ze zich naast haar nieuwe troetelkinderen, piepjonge pinot noirstokken die hun kindertijd doorbrengen in lege melkpakken die als bescherming om de plantjes geschoven zijn. Uiteraard zijn dat verpakkingen waar van oorsprong ‘organic milk’ in gezeten heeft.
We vertrekken naar een van de grote namen. De uit de hand gelopen hobby van regisseur Francis Ford Coppola heeft geleid tot de overname in maart 2006 van Château Souverain (anno 1973). Dat is inmiddels omgedoopt tot Rosso & Bianco, een enorm complex op een heuvel dat naast een compleet wijnbedrijf waar miljoenen flessen wijn gemaakt worden, ook plaats biedt aan een restaurant, een foto- en Oscargalerij van Coppola’s films en uiteraard een proefruimte annex winkel waar behalve wijn onder het label ‘Director’s Cut’, ook biologische pastasaus, pasta’s, olijfolie en sigaren te koop zijn. Plus natuurlijk alle Coppola rolprenten op DVD, want ‘Movies and Wine make a great evening!’ Rosso & Bianco is overigens al het tweede wijndomein van de regisseur. Al veel eerder schafte hij zich Niebaum-Coppola in Napa Valley aan om daar ‘superpremium’ wijnen te gaan produceren, flessen die vele tientallen dollars moeten kosten. Bij Rosso & Bianco ligt de nadruk echter meer op ‘everyday white and everyday red.’, biologisch en duurzaam geproduceerd, dat spreekt. ‘Meneer Coppola is nogal op de familie gericht’ benadrukt de pr-functionaris. Het ligt dan ook in de bedoeling om Rosso & Bianco te gaan uitbreiden met een groot zwembad en nog wat kinderattracties om zo jaarlijks minstens 100 000 bezoekers te trekken. ‘En als die dan ook nog een flesje wijn mee naar huis nemen, is dat meegenomen.’ Wij twijfelen of we vanuit de shop ook nog een aandenken mee zullen nemen. Een product uit de ‘Vinoflage’ serie, bestaande uit petten, t-shirts of schorten, die alle voorzien zijn van een camouflageprint van wijnbladeren en uiteraard geïnspireerd zijn op Coppola’s ‘Apocalypse Now’.
Bij Kendall-Jackson Wine Centre is de insteek geen film en wijn, maar ‘food and wine’ Een Southfork-achtige ranch (voor wie Dallas nog kent) met een fikse fontein, omgeven door kruiden-, groente en bloementuinen, een boomgaard en een demonstratiewijngaard waarin alle druivenvariëteiten zijn aangeplant. Het is de bedoeling dat de bezoeker al zijn zintuigen benut tijdens de rondleiding. Deze wordt verzorgd door een gastheer die zijn roeping als tv-dominee heeft misgelopen, hij wordt gesecondeerd door de chef de cuisine. Samen trachten zij het waterdichte bewijs te leveren voor hun overtuiging dat wijn en voedsel voor elkaar geschapen zijn onder het motto ‘A Taste of the Truth’. Vanzelfsprekend zijn duurzaam en biologisch wederom de sleutelwoorden. Bij Ridge Vineyards –waar Paul Draper van de zinfandeldruif wereldberoemde wijn maakt- heeft men het eco-principe wel heel sterk omarmd. Zowel de ontvangstruimte, de winkel en de winery zijn gebouwd van gestapelde blokken rijststro.
We laten Sonoma County achter ons en vertrekken richting Napa Valley. In Yountville passeren we ons al bekende eetadressen als The French Laundry, Bouchon, Redd, Domaine Chandon en Ad Hoc, want we zijn namelijk op weg naar een minder voor de hand liggende propositie: een drive in hamburgertent met een goede wijnkaart. Een paar mijl verderop, langs de Main Street in St. Helena parkeren we onder de luifel van Taylor’s Refresher. En inderdaad, de hamburger met french fries and pesto kunnen begeleid worden Pavi pinot grigio, Hanna sauvignon blanc, Merryvale cabernet sauvignon of Schramsberg sparkling.
We hadden ook op een ander ongebruikelijk adres kunnen aanschuiven: de CIA. Niet wat u denkt, maar op de campus van de Culinary Institute of America, waar sinds kort de mogelijkheid is om door leerlingen bekookt en bediend te worden. De immense kasteelreplica huisvest restaurants, instructiekeukens, tentoonstellingruimten, een tv-studio en kookwinkels.
Verkwikt door Taylor’s begeven we ons naar Darioush, alwaar de vertrouwde combinatie van winkel, restaurant en wijnmakerij dit keer schuilgaat achter een Hollywood façade van een oud Perzisch paleis, gesticht door de Iraanse zakenman Darioush Khaledi. In de tastingroom die de uitstraling heeft van een juwelier op Fifth Avenue schenkt vanachter een marmeren bar het in designerkleding gehulde personeel een proefhoeveelheid in Riedel glazen. We kunnen als we willen ook nog een Chanel tas of een Marc Jacobs sweater mee naar huis nemen.
Markham Vineyards moet het niet hebben van nieuw geld, maar kent een heuse geschiedenis die meer dan honderd jaar terugvoert, een unicum in deze contreien. Grote publiekstrekker hier is een maandelijks wisselende verzameling van hedendaagse kunst. Wij treffen er de Woodstock expositie van popfotograaf Baron Wolman, te bewonderen met een glas cabernet sauvignon of merlot in de hand, twee wijnen waarmee Markham furore heeft gemaakt.
Nu is een bezoek aan Napa Valley niet compleet zonder ook het heiligdom van Robert Mondavi te bezoeken. De oude Robert (94) heeft inmiddels zijn belang verkocht aan Constellation Brands, ’s werelds grootste wijnmultinational, maar op het adres zijn wel twintig hospitality-managers in de weer om zijn naam voor vergetelheid te behoeden bij de 100 000 bezoekers. Een van gastvrouwen leidt ons over het complex. ‘As you see there’s is no gate. It is the mindset of Robert…’ Om verderop te vervolgen met ‘Vanaf dat balkon heeft u een geweldig panorama. A great photo opportunity!’ En inderdaad, er zijn meer bezoekers die het fotomoment niet ontgaan is. Verliefde stelletjes, bejaardenclubs en andere dagjesmensen verdringen zich. En als zij ons uitgeleide doet: ‘Zag u tijdens de lunch nog dat mevrouw Mondavi in het restaurant zat?’
We rijden terug naar San Francisco om op tijd voor het avondeten aan te schuiven bij Coi. Net iets te laat komen is geen optie, want tout SF verdringt zich om de kookkunsten Daniel Patterson, de verlegen en kersverse Michelin sterrendrager te beleven. Coi is ook maar een kleine zaak, een zaaltje gestoffeerd met zeegraspanelen en rijstpapier met niet meer dan tien tafels en evenveel personeel als gasten. De gang fungeert min of meer als loungeruimte waar bij hoge nood ook een vorkje geprikt kan worden. Het aanbod van Coi –een elfgangs-tasting menu van 115 dollar- blijkt naadloos aan te sluiten bij onze ervaring met de wijnboeren: bio, duurzaam en lokaal geproduceerd. Het eerste dat opvalt is dat hier allerminst sprake is van ‘sterrenconfectie’. Bij Coi niet de eeuwige tarbot, kreeft of zwezerik. De hoofdrol wordt hier vertolkt door bijvoorbeeld een ei, een artisjok, een aardappel, biet en spinazie. Er is wel een gerechtje met ganzenlever, maar die is dan gelukkig wel gedoneerd door een plaatselijke, organic en sustainable gans. Dus, vooruit maar! Maar wat wijn betreft staan we al weer met één voet in het oude Europa. Het indrukwekkende wijnarrangement van vijfentachtig dollar –en bepaald geen lullige porties- wordt gedomineerd door Frankrijk. We genieten een avondvullende voorstelling, een Zen-ervaring voor de smaakpapillen, waarin zelfs tofu blijkt te kunnen schitteren en we het niet eens vreemd vonden om bij een gerechtje met sinasappel ook even aan ons pols te ruiken, waar de bediende een vleugje parfum van dezelfde vrucht had opgesprenkeld. Als we de rekening vragen blijken we hier op een relatief koopje te hebben gezetten. Dankzij de lage dollarkoers dienen we bij Coi inclusief wijn en fooi omgerekend honderdvijftig euro per persoon achter te laten. Als straks de dollar nog lager staat, is Coi de omweg waard.
Harold Hamersma
