Toen het 200 hectare tellende Bodega Garzón letterlijk uit de grond werd gestampt, haalden ze ‘winemaking consultant’ Alberto Antonini aan boord. Het volledige domein werd aangeplant met nieuwe stokken. Bij rood lag de nadruk op tannat vanwege de Uruguayaanse traditie met deze druif. Maar voor wit heeft Uruguay niet echt een favoriet. Daarom koos Antonini voor albariño, pinot grigio en deze viognier.  “After all the investments I didn’t feel comfortable with putting all the eggs in one basket”.

Als je dan je druiven hebt gekozen moet je er ook iets moois van maken. Dat is met deze viognier zeker gelukt. Ze zijn niet in de val getrapt van te aromatisch en te dik. Het mooie is juist zijn fisheid. En het fruit is niet zozeer exotisch, het zijn eerder steenvruchten (perzik, abrikoos) en appeltjes en peren. En een lichte groene kruidigheid valt ook op.

Een afgeslankte vorm van viognier dus. Waarschijnlijk speelt hier mee dat de viognier versneden is met een klein deel chardonnay. Vandaar ook de vermelding ‘de corte’ op het etiket. Dus géén mono-cepage.

Enfin, het enige wat breed is aan deze viognier is zijn culinaire inzetbaarheid. Vietnamees, Koreaans, Japans, Libanees… kom maar op.

Dit jaar met een half procentje minder alcohol.