Ons verdiepend in een serie Turkse wijnen valt het ons op dat bij vrijwel alle rode wijnen de kleur licht tot zeer licht is, en dat dat niets zegt over de kracht van de wijn.

In dit geval: zo licht de kleur, zo zwaar de geur. Alsof je net nadat Max Verstappen voorbij flitst je neus boven het asfalt houdt. Geconcentreerde bramenjam, houtskool, teer en rokend rubber. Ook de smaak is niet wat je verwacht. Sappig, zacht, zwoel, rond maar ook fris en licht. Dan weer ietsje zoet in de afdronk - er is een ripasso-truukje mee uitgehaald - met een behoorlijke twist zwarte peper rond de geblokte vlag. Onvergelijkbaar en eigenwijs. Net als Max eigenlijk.

Als Vinkara tussen kleur, geur en smaak nog iets meer balans krijgt, stijgt ie weer een plekje richting pole position.