De naam is lang, maar de moeite van het onthouden waard: Montepulciano d’Abruzzo. Die mag van ons vaker in het zonnetje.
De Italiaanse zon die in de Abruzzen zorgt voor rijpe druiven. Zodat je vers rood fruit, met die onmiskenbare geur van rozenbottel, in je glas krijgt. Met één hand in de snoepzak en de ander die de deur naar de boerenschuur op een kier zet. Dat werk. Fris, sappig, zachtjes ruisend, prettig schurend. En toch stevig. Wellicht is er een half procentje alcohol vanaf gejokt. Ach, laat die Italianen nou maar schuiven. Want wijn maken, dat kunnen ze. Met ster vanwege de aangename prijs.