Ooit dacht men in de Verenigde Staten dat ze een eigen inheemse ‘vitis vinifera’ druif hadden. Zinfandel was de naam van de nationale trots. Californische wijngaarden stonden er vol mee. Het duurde tot de jaren ’90 van de vorige eeuw totdat men dankzij dna-onderzoek ontdekte dat ‘zin’ toch niet zo eigen was als men dacht.

Zinfandel heeft namelijk dezelfde dna-structuur als primitivo. Het is één en dezelfde druif. Een zeepbel knalde uit elkaar. Californië werd wakker uit de Amerikaanse droom.

Inmiddels zijn we er met z’n allen wel overheen gestapt. Sterker nog, we zijn een hoofdstuk verder. Er zijn nu producenten in de hak van de laars die hun primitivo vermarkten als zinfandel. The wanted Zin. Zinfandel from old vines carefully matured in American oak. Dat is er één van. Compleet met teksten als American strength marries Italian elegance.

Wat betekent dat in de praktijk? Een klassieke, oude bekende maar dan met een nieuw cowboyjasje. Stevig gebruik van eikenhouten vaten. Zonovergoten jammig bessenfruit. Een dikke lik vanille, chocola en ristretto. Gelukkig. Ergens toch nog iets Italiaans.