Ooit deed ik mee met een televisieproeverij van kant-en-klare pesto. Als ‘piraat’ stond er een verse bij, zelfgemaakt van basilicum, pijnboompitten, kaas, knoflook en goede Ligurische olijfolie. Maar die vond de goegemeente niet de lekkerste. Omdat de goegemeente gewend was aan de supermarktsmaak. Daarin proef je altijd de conserveringsmiddelen, met voorop het wat gemeenzure ascorbinezuur. Gewenning is heel krachtig, dat bleek. Echte pesto alla genovese bevat geen zuur, maar is frisromig. Wist je trouwens dat men in bakermat Ligurië door de pasta met pesto ook vaak sperzieboontjes en stukjes aardappel doet?
Tijd voor een goed glas. Ligurische wijn is bij ons gewoon niet te krijgen – er is weinig van. Dat geldt ter plaatse ook, vandaar dat ze er graag Gavi schenken, van net over de grens in Piemonte. Andere Italiaanse witte als Vernaccia di San Gimignano en Orvieto doen het echter ook uitstekend.
