Dit weekend bereikte ons het trieste nieuws dat onze geliefde collega Nicolaas Klei is overleden. Het hele team is zich kapot geschrokken, zo’n lieve man, zo’n mooi mens.

Als geen ander weet ik dat Nicolaas altijd met wijn bezig was. Zelfs nog toen hij het zelf niet meer dronk.

Maar een gemiste oproep afgelopen zondagochtend om 5 over 8 vond ik wat aan de vroege kant. Toegegeven, de 5 zat in de klok maar toch…

Het terugbellen zorgde voor onthutsing.

In plaats van Nicolaas kreeg ik Marieke, zijn levenspartner sinds jaar en dag, aan de lijn die mij vertelde dat Nicolaas plotseling overleden was. Zomaar. Vanuit het niets.

‘Mooie dood’ zeggen ze dan wel eens. In dit geval zeg ik echter: ‘Het zal wel. Maar doe dat vooral als je oud en der dagen zat bent.’ En dat was Nicolaas nog niet. Hij overleed op zaterdag 4 januari, twee dagen voor zijn 64e verjaardag.

Nog steeds kan ik het niet goed bevatten en dit stukje schrijven ‘ter ere van hem’ valt mij zwaar.

Ik wil het niet.

Ik wil ook niet de hele dag journalisten van andere media aan de lijn die aan mij vragen of ik ze wat meer kan vertellen over Nicolaas Klei. Wat hij heeft bijgedragen aan het wijn drinken in Nederland? Waarom hij zo bijzonder was?

Ik ga er dan ook mee stoppen. Een glas wijn drinken, Franse. En proosten op hem: een vin memoriam

Voor een wijnschrijver. Voor een omfietser. Voor een slankwandelaar. Voor een bijzonder mens.

Mede namens het hele team van De Grote Hamersma,

Harold Hamersma