Nu is Turkse wijn voor ons al een fijne nieuwkomer, helemaal als het mousserend is en gemaakt volgens de traditionele methode. Als champagne. Het is ook daar een primeur, de eerste uit dit meer dan intrigerende wijnland. En dan ook meteen maar van een blauwe druif, dus blanc de noir.

Schoon, vullend, fris, riant. Met een prikkelend wit pepertje. Serieus, strak, gefocust en daarna breed uitwaaierend naar een licht-peperige finale met mooie bitters en een lange afdronk. Knap gemaakt, niet geheel eigen.

Voor ons wijnpro's is proeven altijd spugen. Maar hier hadden we toch een sterke neiging tot doorslikken. Deden we niet, maar levert wel een plusje op.