Italië is een land tjokvol lokale druiven. Cannonau voelt daar meteen als eentje van. Maar nee hoor. Hoe kandanou? Cannonau is namelijk gewoon grenache. Oorspronkelijk uit Spanje. Dus eigenlijk garnacha. Maar al vier eeuwen diepgeworteld in het hete Sardinië. Dus toch wel een beetje lokaal.

Een lastige rakker. Voor je het weet zit de druif propvol suiker en levert hij wijn op die meer richting port gaat dan tafelwijn.
Tussen alle overdaad en matiging door zijn er gelukkig ook kleinschalige familiebedrijven die het anders doen. Vaak biologisch. Met aandacht. En met resultaat. Berritta is zo’n wijnhuis. 30.000 flesjes per jaar. Daar word je niet rijk van. Maar wel gelukkig. En daar gaat het uiteindelijk om.

Deze cannonau heeft ballen. Zoals het hoort. Ontbijtkoek, besmeerd met aardbeien- en bramenjam. Daarna een Mon Chéri (bestaan die nog? Jazeker!). Vol. Zacht. Romig. Een wijn voor wie getroost en verwarmd wil worden.