In lokaal Pugliaans dialect roep je 'susu lu somariellu' tegen je ezel, als je wilt dat hij gaat lopen. Het is een verwijzing naar de uitbundige productiviteit van de susumaniello-stokken. Ga je susumaniello oogsten, neem dan je ezel maar mee.

Zijn hoge productiviteit heeft de druif bijna zijn kop gekost. Pas in 2003 werd hij weer een warm hart toegedragen door de lokale wijnauthoriteiten in Puglia. En zie hier: een 100% susumaniello op de proeftafel. Uiteraard uit het zondoorstoofde Salento. Wij Nederlanders hebben een warm plekje in ons hart voor rood uit deze streek.

De reden: je krijgt veel. Veel van veel. Een heftige wijn, met kersen, bramen, rozenbottel, cranberry, granaatappel, drop en een doppio. Serveren bij wild, stoof of wildstoof. Als het maar Italiaans is.