Poliziano. Dat roept ieder oogstjaar weer een vloedgolf nostalgie op. Piepjonge beginnende wijnliefhebbertjes in de dop waren we toen Poliziano me het revolutionaire concept kwam dat deftig Italiaans rood ook fruitig kon zijn. Niet alleen naar een strenge opvoeding op oud hout hoefde te smaken.

Zonder – en dat was en is het terechte succes van hun revolutie – dat Italiaanse karakter te verliezen. Hun montepiulciano’s kregen fruit, maar werden niet ineens anonieme slobberwijntjes. Integendeel. Ferme Toscaanse zuren onder het fruit, tannines om de pet voor af te nemen, een deftige structuur om een buiging voor te maken.

Een buiging om de fles te pakken en nog eens bij te schenken.