Epicentrum van malbec. Cahors. De Zwarte Dood. Het drinken ervan in zijn pure vorm zou content zijn geweest voor Fear Factor. De wijn was duister, somber en keel dichtknijpend.

Is de laatste tijd weer een beetje tot leven aan het komen. Decennia een onbuigzame mopperpot geweest. Moderne wijnmaaktechnieken (micro-oxygenation, een methode waarbij tijdens het wijnmaakproces met een soort aquariumpompje zuurstof aan het sap wordt toegediend) hebben ’m gezeglijker gemaakt zonder zijn authenticiteit geweld aan te doen.

Neem bijvoorbeeld deze, waarvoor hulp van buitenaf is ingeroepen. De in Bordeaux geboren Hervé Joyaux Fabre keerde in 2015 vanuit Argentinië (waar hij sinds de jaren negentig eveneens doende was geweest met malbec) terug naar zijn  roots in Cénac.

Daar wist hij niet veel later al de lokale druif tot allerlei fraais te bewegen. Zoals deze basismalbec die de regio nieuw leven inblaast met bijkans dartelend zwart en rood fruit (cassis-aardbeien-rode bessen-gewelde blauwe pruim), iets zoete zwarte olijf, kopjes gevende katjesdrop, wat vijg, zalvende tannines en een vanillestokje dat zachtjes de maat tikt.

Joyaux moet overwegen om zijn 'middlename' te veranderen in Joyeux: nimmer zo'n vrolijke malbec geproefd.