Do Manchuela. Hoorde ooit bij het grootse (in ieder geval qua liter-output) La Mancha, maar die regio brokkelt langzaam af en verliest terrein aan eigenzinnige, kwalitatieve(re) subgebieden. Manchuela heeft de ambitie om in zijn eentje de status van heel La Mancha te overtreffen.

Het moderne familiebedrijf Bodega La Cepa de Pelayo in Alcalá del Júcar draagt daar zijn druifje aan bij. Signature soort: bobal van 35-60 jaar oude stokken die biologisch toeven op kalkrijke ondergrond. Serieuze presentatie van een druif die lang niet serieus werd genomen en slechts een bijrol genoot als volumeklant in rode budgetblends dan wel een hoofdrol werd toebedeeld in niks aan de hand rosados.

Maar in deze is wel degelijk iets aan de hand.

Druif bobal tekent hier voor een volwassen rosado. Eentje die je niet gedachteloos weg klokt maar zich als echte wijn gedraagt. En aldus ook genoten dient te worden. Rijpe frambozen, Lambada aardbeien, bessen en even de koekenpan geraakte vleeskersen, zodoende een lichte roostertoets, milde specerij en wat tannine-houvast.

Slobberen is zonde.

La Cepa de Pelayo timmert overigens ook aan weg met tempranillo, macabeo en de onvermijdelijke international chardonnay