We waren al bekend met het wit en het rood van landgenoten Marianne en Fons Aaldering die inmiddels worden bijgestaan door dochter Jacqueline en schoonzoon Gert-Jan die 'duurzaamheid' als middle name hebben.

Zuid-Afrika's nationale druif verzorgt de rode draad in hun wine up. Hoewel, dat is niet geheel correct: bij Aaldering maken ze er ook een veel zeldzamer en ook zeldzaam smakelijke witte wijn van.

Collectors item. Pinotage blanc. Geen dagelijkse kost. En niet op de budgetmanier tot wit gedwongen: filteren met houtskool. Maar daar doen ze bij Aaldering niet aan.

‘Vroeg plukken’ luidt het devies. Eerst voorzichtig en snel persen, zodat de schillen geen kleur afgeven. Vervolgens sur lie parkeren. Fraai en ieder jaar beter wordend.

Enfin, we dwalen - in ons enthousiasme wellicht - af: Aaldering maakt met 'hun' pinotage ook rosé. Maar heel eerlijk: aan Zuid-Afrikaanse versies bewaren we niet al te warme herinneringen. Meestal bereikten deze ons vanuit de budgetdivisies en oranje uiensap met een kruidenbuiltje viel ons dan ten deel.

Dat het ook anders - heel anders - kan, bewijst Aaldering. En daar zijn ze zelfs dermate overtuigd van hun kunnen dat ze hun proeve van bekwaamheid exclusief aan magnum - en aan eikenhout - hebben toevertrouwd. Dat levert rosé op die zich als 'wijn' gedraagt in plaats van als een soepele tralala dorstlesser.

Bandolachtige associaties laten zich noteren. Sinaasappelmarmelade, gedroogde abrikoos, aardbeien, de spicyness van rode peperkorreltjes, iets herbes de Provence-achtigs, de frisheid en het bittertje van grapefruit, elegantie, mineraliteit en een prachtige lengte.

Dank u wel, dames.