Van de boodschap op het achteretiket spring je onmiddellijk in de houding: ‘Gewachsenen auf Kalksteinboden rund um Schweigen. Von besten Trauben. Vergoren und gereift im kleinen Eichenfässern. Ein Wein mit Charakter & Herkunft.’

Tja, dan kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen. Omdat ik dergelijke epistels ook regelmatig aantref op wijnen uit de organoleptische onderbond. Maar Becker is van lekker. Of ‘lecker’, zoals de veganistische slager zou schrijven. Wederom (we proefden al een eerdere oogst) een prachtige, verzorgde chardonnay die zich niet laat vergelijken met welke andere chardonnay dan ook, Charakter & Herkunft onderstrepend.

Rijp, bijna zoet fruit. Geroosterde sinaasappel. Amandelspijs. Peren met pistachenootjes. Zwarte truffel. Heerlijk gedoseerde abrikoos, kleine peer, amandeltjes, milde zuren, afdrinken tot ver achter de komma.

Niet de futloze witte die louter dient om de restaurantrekening mee op te pimpen, het gerecht vergetend. Mandarijn met een citruskneepje. Bourgogne? Non. Margaret River. No. Californisch? Forget it. Pfalz. Und zum Wohl. Drinken is zilver. Schweigen is goud.