Eerst ging Simon Rouillard met de muziek mee: hij studeerde het zelf. Daarna volgde hij het spoor van spinazie, komkommers en bloemkolen: Simon ging aan de slag bij een biologische groenteproducent.

De tuinbouw greep ‘m en de stap naar wijnbouw bleek vervolgens nog maar een kleintje. Sinds 2013 werkte hij bij (natuurlijke) producenten (natuurlijk) in de Loire, om vervolgens te verkassen naar de Jura, het epicentrum van natuurwijnvorsers. Daar deed hij ervaring op bij bepaald niet de minste: onder andere bij Domaine de la Tournelle, Les Bottes Rouges en Ratapoil.

Maar de Loire riep. In 2018 keerde hij terug om in Anjou zijn eigen domeintje te beginnen, om de ervaring die hij had opgedaan bij niemand minder dan Babass in de praktijk te brengen. Omdat hij nog nauwelijks productie had van z'n eigen wijngaardjes kocht hij de eerste jaren druiven bij bevriende biologisch werkende wijnboeren.

Vanaf jaargang 2021 biedt Simon zijn wijnen aan van eigen perceeltjes. Zoals deze van grolleau noir.

Dankt zijn naam aan de ‘grol’, kraai. Een van die lollige inheemse druiven die in de Loire maar mondjesmaat de kans krijgen. Soms nog een beetje om wat rosé te maken. Maar die heeft uit de regio niet zo’n beste reputatie. Kent u rosé d’Anjou nog? Vraag het uw oma. En informeer naar de toestand van haar gebit. Van kunststof? Daar heb je het al.

Enfin. Sauvignon blanc is wereldwijd gewilder voor zijn wit. Cabernet franc voor rood herkenbaarder en met een trouwe schare liefhebbers. Maar kijk aan er kunnen ook dekselse dingen met grolleau gedaan worden. Daarvan proefden we ook diverse heel ruige, ongerijmde en bruuske edities. Vol strafkersen, boertigbessen, bitterbramen, zinderzuren en tangtannines.

Maar Simon heeft de zijne volstrekt de andere kant op gedirigeerd. Après la pluie, na de regen, kwam de zonneschijn. En die zorgde voor juichbesjes, wave-kersen en fluitframboosjes.

Koel, transparant en levenslustig.